Had jij dit ook graag eerder willen weten?
De meeste stressreactie kennen we allemaal wel: vechten, vluchten en bevriezen. Een manier om met ‘dreigende’ of ‘gevaarlijke’ situaties om te gaan. Het coping mechanisme. Iemand is het niet met je eens, heeft kritiek of laat niets van zich horen. Je voelt je aangevallen en afgewezen en dat zorgt voor buikpijn, paniek in je hoofd, dichtgeknepen keel. Je hoort er niet meer bij en dat is onveilig. Er bestaat nog een stressreactie: fawning. Een mechanisme waarmee we een situatie proberen veilig te maken door de ander tevreden te stellen. Om de ander vooral maar te vriend te houden of om conflicten te vermijden. Je zet je eigen behoeften aan de kant en gaat over je grenzen. “Sorry, dat had ik niet moeten zeggen. Zo heb ik het niet bedoeld. Hoe kan ik het goedmaken? Als jij dat zo wilt doen we het zo hoor. Het is niet zo belangrijk” Je wringt je in allerlei bochten om vooral maar aardig gevonden te worden, erbij te blijven horen, je niet verlaten en veilig te voelen. Je komt niet meer voor