Praktijk Motief

... of je nog achter je eigen gedachten of overtuigingen staat? En voel je je schuldig omdat je liever van gedachten verandert? Het idee dat we altijd standvastig moeten zijn—dat we een mening vormen op ons twintigste en daar veertig jaar later nog steeds achter moeten staan—is een van de meest vermoeiende misverstanden van onze tijd. We zien standvastigheid vaak als een teken van karakter, terwijl het in werkelijkheid soms niet meer is dan intellectuele en emotionele stilstand. Je gedachten zijn geen gevangenis, en je eerdere uitspraken zijn geen levenslang contract. Waarom we ons schuldig voelen. Het schuldgevoel bij een veranderde mening komt vaak voort uit de angst dat anderen ons onbetrouwbaar, zwalkend of "een meeloper" vinden. Er heerst een maatschappelijke druk om een 'merk' te zijn: een vastomlijnd pakket aan overtuigingen dat nooit wankelt. Maar laten we eerlijk zijn: iemand die nooit van gedachten verandert, is iemand die is gestopt met leren. De ruimte voor groei. Jezelf de

Op de drempel van oud naar nieuw is nodig ik je uit voor een moment van reflectie. Heb jij goed voor jezelf gezorgd het afgelopen jaar? Een nieuw jaar betekent vaak nieuwe plannen. Maar soms begint echte vooruitgang pas met even stilstaan. Neem jij je voor om het komende jaar toch echt de dingen anders aan te gaan pakken? Niet door meer te moeten, maar door vaker te luisteren naar wat je écht nodig hebt. Rust. Grenzen. Zachtheid. Realistische verwachtingen hebben – ook van jezelf. Voor jezelf zorgen betekent niet dat alles perfect moet. Het betekent dat je stopt met jezelf voorbij te lopen. Voor jezelf zorgen is geen luxe of zwakte, het is professioneel leiderschap. Het is de basis voor focus, veerkracht en duurzaam presteren. Wat neem jij mee in het nieuwe jaar om beter voor jezelf te zorgen? Ik wens je een mooi nieuwjaar 2026.

De feestdagen: een periode vol lichtjes, gezelligheid, samen zijn… en vaak ook een flinke dosis stress. Terwijl winkels ons om de oren slaan met perfecte tafels, stralende outfits en lachende families, voelt de werkelijkheid voor veel mensen heel anders. December is niet alleen warm en sfeervol, maar ook hectisch, overweldigend en emotioneel intens. Waarom bezorgen de feestdagen zoveel stress? Hoge verwachtingen We willen dat het “gezellig” is. Dat iedereen blij is. Dat het eten lukt. Dat de sfeer perfect is. Die druk – vaak door onszelf gecreëerd – maakt dat we constant het gevoel hebben tekort te schieten. Sociale verplichtingen Borrel hier, brunch daar, familiediner ertussen. De agenda loopt soms sneller vol dan we zelf prettig vinden, en nee zeggen blijft moeilijk. Financiële stress Cadeaus, versiering, boodschappen, uitjes… December is duur. De druk om mee te doen met feestelijkheid kan voor spanning zorgen. Emoties die naar boven komen Voor sommige mensen zijn de feestdagen een h

De kracht van mildheid naar jezelf Hoe vaak ben jij streng voor jezelf? Misschien herken je dat stemmetje dat zegt dat je beter had moeten presteren, dat je iets fout hebt gedaan of dat je niet goed genoeg bent. We hebben allemaal zo’n innerlijke criticus. Maar wat als je zou leren om in plaats van een oordeel juist begripvol en mild te zijn voor jezelf? Zelfcompassie betekent dat je jezelf behandelt zoals je een goede vriend zou behandelen: vriendelijk, geduldig en respectvol. Het is een keuze om zachter, liever met jezelf om te gaan, juist op de momenten dat het moeilijk is. Drie pijlers van zelfcompassie Vriendelijk zijn voor jezelf Spreek met jezelf op een manier die steunend en helpend is. Vraag je eens af: “Wat heb ik nu nodig?” in plaats van “Wat heb ik verkeerd gedaan?” Gedeelde menselijkheid Onthoud dat je niet alleen bent in je worstelingen. Iedereen maakt fouten, twijfelt of voelt zich soms niet goed genoeg. Dat betekent niet dat er iets mis is met jou. Mindfulness Wees aanw

Jij ook wel eens? Vast niet. We worden niet kwaad. Want dat doe je gewoon niet. Je bewaart de vrede, Je houdt je aan de regel dat je een ander geen ongemakkelijk gevoel wil geven. Je wilt vooral niet lastig zijn of als driftkop te boek staan. Je maakt liever klein zoals je gewend bent omdat het je zo geleerd is. Je blijft aardig en beleefd. Je incasseert en accepteert. `Laat het los….`en `Je kunt er toch niets aan veranderen`. Je onderdrukt je woede en slaat het op in je lichaam. En dat veroorzaakt stress of blokkades. Het maakt je soms zelfs passief of cynisch. Een overtuigend en krachtig ´nee´ gaat verloren en daarmee vervagen of verdwijnen je grenzen. Tuurlijk, een woede-uitbarsting kan behoorlijk heftig zijn, vooral als je kwaadheid negeert en het zich opstapelt. Dan knalt het er ineens uit. Je briest, je schopt ergens tegenaan of gooit iets kapot. Soms zeg je zelfs lelijke dingen. Als je je ongemakkelijk voelt met een situatie is het een logische reactie om boos te worden. Juist d

De meeste stressreactie kennen we allemaal wel: vechten, vluchten en bevriezen. Een manier om met ‘dreigende’ of ‘gevaarlijke’ situaties om te gaan. Het coping mechanisme. Iemand is het niet met je eens, heeft kritiek of laat niets van zich horen. Je voelt je aangevallen en afgewezen en dat zorgt voor buikpijn, paniek in je hoofd, dichtgeknepen keel. Je hoort er niet meer bij en dat is onveilig. Er bestaat nog een stressreactie: fawning. Een mechanisme waarmee we een situatie proberen veilig te maken door de ander tevreden te stellen. Om de ander vooral maar te vriend te houden of om conflicten te vermijden. Je zet je eigen behoeften aan de kant en gaat over je grenzen. “Sorry, dat had ik niet moeten zeggen. Zo heb ik het niet bedoeld. Hoe kan ik het goedmaken? Als jij dat zo wilt doen we het zo hoor. Het is niet zo belangrijk” Je wringt je in allerlei bochten om vooral maar aardig gevonden te worden, erbij te blijven horen, je niet verlaten en veilig te voelen. Je komt niet meer voor