De meeste stressreactie kennen we allemaal wel: vechten, vluchten en bevriezen.

Een  manier om met ‘dreigende’ of ‘gevaarlijke’ situaties om te gaan.

Het coping mechanisme.

Iemand is het niet met je eens, heeft kritiek of laat niets van zich horen. Je voelt je aangevallen en afgewezen en dat zorgt voor buikpijn, paniek in je hoofd, dichtgeknepen keel.  Je hoort er niet meer bij en dat is onveilig.

Er bestaat nog een stressreactie: fawning. Een mechanisme waarmee we een situatie proberen veilig te maken door de ander tevreden te stellen. Om de ander vooral maar te vriend te houden of om conflicten te vermijden.

Je zet je eigen behoeften aan de kant en gaat over je grenzen.

“Sorry, dat had ik niet moeten zeggen. Zo heb ik het niet bedoeld. Hoe kan ik het goedmaken? Als jij dat zo wilt doen we het zo hoor. Het is niet zo belangrijk”

Je wringt je in allerlei bochten om vooral maar aardig gevonden te worden, erbij te  blijven horen, je niet verlaten en veilig te voelen. Je komt niet meer voor jezelf op, piekert en slaapt niet meer zo goed en raakt uitgeput van alle energie die dat kost.

Het is niet nodig om de ander te plezieren door over je grenzen te gaan. Geef duidelijk en in vriendelijke bewoording aan waar jou grens ligt. De ander zal je er alleen maar meer om respecteren.